پیامبر بدون وحی

رویای فانی

abelard — Sun, 29 Apr 2012 22:29:43 GMT

رویایی داشتم،

با دختری که هرگز ندانست با او رویایی دارم.

او رفت

و من میان خاطره هایش گم شدم.

گاهی کنار پنجره می نشینم،

آرام و ساکت به خود می خندم

و می گویم :

"اگر من بروم،

چه کسی می داند ما که بودیم و رویایمان چه بود؟"*

* از میم. کیوان

روزمرگی در کاف یازده (2)

abelard — Sun, 29 Jan 2012 23:39:00 GMT

انسان پر از آرزوهای کوچک فروخفته است که هرلحظه از گوشه و کنار کرد و کار آدمی بیرون میریزند و خودی نشان می دهند.

همیشه دوست داشتم تو چشمهای یک مرد وقتی از خیانت زنش آگاه میشه نگاه کنم. دوست داشتم تمام کنش ها و واکنش های اون رو ببینم و تو ذهنم ثبت کنم.

اون شب دلم گرفته بود و با واحد گشت خودرویی از کلانتری بیرون زدم وفتی برگشتم. زن جوان و پسر خوشتیپی رو دیدم که تو اتاق نشستند از رسول پرسیدم: قضیه چیه. گفت: زنه رو با این پسره تو خونه گرفتن. بلافاصله پرسیدم: شوهر داره؟ گفت : آره زنگ زدن شوهرش بیاد.

جرقه ای در ذهنم زده شد: آرزوهای فروخفته ای که هر لحظه ... .

منتظر شدم تا شوهرش بیاد. زن وحشت زده به نمازخانه کلانتری رفته بود و قرآن بدست گرفته بود و گریه می کرد . درب نمازخانه رو باز کردم گریان به من گفت: آقا با من چه کار می کنند؟ ... چیزی نگفتم. یاد مریم مجدلیه افتادم در آخرین وسوسه مسیح. درب رو بستم برگشتم نشستم رو صندلی رسول نیشخندی زد و در گوشی گفت: ببین پسره چه قدر خوشگله. منم بودم بهش می ... .

***

مرد آمد. از درب ورودی کلانتری که وارد شد از پشت پنجره نگاهش کردم :مشوش بود و آهسته می آمد. داخل شد ... .زنی که نمی دونم چه نسبتی با مرد داشت مرد را به گوشه ای کشید ماجرا رو براش توضیح داد تو چشمهای مرد زل زده بودم. چشمهاش گرد شد. صورتش سرخ شد. اشک حلقه زد ولی سرازیر نشد. مثل گنگ خوابدیده ای شده بود که نمی دونست چی دیده و چی شنیده . درماندگی و سردرگمی از تمام صورتش پیدا بود به پسره اشاره کرد: این آقا کیه؟ بهش گفتند: به موضوع شما ربطی نداره. مشکوک و پر از سوال به ما نگاه کرد. درون چشمهاش حالتی بود که نمی شد فهمید فقط میشد حسش کرد همین حالت غریب عصبیم می کرد دوست داشتم سیلی محمکی تو صورتش بزنم و بگم : احمق! بیدار شو. این واقعیته. واقعیته زندگی. باور کنی یا نه وجود داره. نه! اینو نمیگفتم. میگفتم : لعنتی . حرف بزن. به چی فکر میکنی؟ بهم بگو تو ذهن لعنتیت چی میگذره.

اما هیچی نگفتم . بلند شدم . از اتاق اومدم بیرون. رفتم آسایشگاه. پتو رو رو سرم کشیدم . به این فکر کردم تو چشمهاش چی بود که من نمی فهمیدم.مثل گنگ خوابدیده بود که نمیدونست چی دیده یا چی شنیده.*

*این پست امکان داره دوباره ویرایش شود.

نخستین بازجویی

abelard — Fri, 16 Dec 2011 18:57:00 GMT

(روزمرگی در کاف یازده -یک)

سه نفر بودند شهرام وسط نشسته بود و دو تای دیگه اطرافش . ۱۱۰ اعلام کرده بود مشکوک به فروش مواد هستند. بچه ها رفته بودند و همشون رو ریخته بودند تو سمند و اورده بودند کلانتری . رضا کنار من نشسته بود گفت: مرتضا من میرم شام بخورم و بیام .تو خودت کسب تکلیف کن ببین چه کارشون کنیم. رضا رفت. من زل زدم تو صورتشون. گفتم : اسمتون چیه ؟خودتون رو معرفی کنید. معرفی کردند. نفر دوم که خودشو معرفی کرد. اسمش برام آشنا اومد. سرم رو بالا آوردم تو چهرش زل زدم . گفتم :شهرام اسم پدرت چیه؟ گفت: نظام. چه طور مگه جناب سروان؟ خیلی برام آشنا بود... .یادم اومد. چند روز قبل مادر و خواهرش اومده بودند کلانتری از دستش شکایت کنند. مادرش میگفت:منو میزنه . اسباب منزل رو میفروشه باهاش شیشه میخره. خواهرش رو بخت زده کرده. گشتم داخل پرونده ها پروندشو پیدا کردم . خودش بود :شهرام ... فرزند نظام. یکیشون گفت: رئیس ما تا کی اینجا هستیم؟ گفتم : تا موقعی که دستور بدند . گفت : کی دستور بده ؟ گفتم : رئیس. گفت : شما خودت رئیسی . دستبند رو باز کن. میریم دیگه تو اون محل پیدامون نمیشه. یکی دیگه شون گفت: شاکی خصوصی داریم؟ گفتم : نه ! گفت : خب نمیتونید ما رو زیاد نگه دارید. براتون مسئولیت داره. گفتم : باریکلا قانون هم خوب بلدی. خندید. گفتم: ولی نیمه کاره بلدی. تا ۲۴ ساعت که حقمه نگه دارم .تازه بعدشم با دستور قاضی می تونم نگه دارم. شهرام گفت : به چه جرمی ؟ گفتم : جرم تراشیدن کاری داری؟ گفت : نه . ولی وجدان هم چیزه خوبیه ها. گفتم : تو یکی دیگه خفه شو حرف از وجدان نزن. گفت : چرا؟ رو به رفیقاش کردم و گفتم : شما دو تا آدم مثلن معتاد کدومتون واسه پول موادش مادرشو میزنه. برق از چشمای شهرام پرید. رفیق سمت راستیش گفت: خاک تو سرت شهرام . آخه تو آدمی .آدم مادرش رو میزنه. رفیق سمت چپی گفت: به خدا رئیس من اگه میدونستم همچین گهی خورده باهاش رفیق نمیشدیم. آخه رئیس میگن بچه که دستش رو مادرش بلند شه عرش خدا به لرزه میاد. شهرام حسابی سرخ شده بود . بغض هم کرده بود . گفتم : شهرام خدا وکیلی دروغ میگم. میخوای آخرین باری که مادرتو زدی بگم کی بود؟ رفیق سمت راستی گفت: بابا دست خوش. آخرین بار؟ مگه چند بار زدتش؟ شهرام سرش پایین بود. فکر کنم داشت گریه میکرد. گفتم : فکر نکنی اینارو خواهر یا مادرت بهم گفتن. شهرام خان دیوار موش داره . موشم گوش داره. تو محلتون کلی خبرچین هست. سرش رو اورد بالا صورتش عین لبو سرخ شده بود. گفتم : شهرام منو نگاه کن. تو چشماش زل زد.گفتم : اگه یه بار دیگه گزارش بدن وسایل خونه رو شکوندی یا مادرتو زدی خودم دهنتو سرویس می کنم می فهمی؟ سرش رو تکون داد. نمیدونم حرفام روش اثر گذاشت یا تهدیدام. ساعت رو نگاه کردم نیم ساعتی گذشته بود . زنگ زدم خونه رئیس . رئیس گفت : شاکی خصوصی دارند. گفتم: نه. گفت: آزادشون کن. رضا عصبانی اومد تو . گفت : مرتضا غذا که نیست زهر ماره.

دم در شهرام اومد طرفم . دستش رو دراز کرد. از دست دادن با آدمای کراکی یا شیشه ای بدم میاد. ولی نخواستم کم محلش کنم. باهاش دست دادم . تو چشماش هم ترس دیدم هم کینه . میدونم آدم شیشه ای محال آدم شه و لی تهدیدهام شاید باعث شه دیگه مادرش رو نزنه.

روزمرگی در کاف یازده

abelard — Wed, 19 Oct 2011 10:59:00 GMT

"روزمرگی در کاف یازده" موضوع سری جدیدی از مطالب است که حول وقایع روزمره که بین اواخر سال ۸۹ تا اوایل ۹۱سال رخ داده یا خواهند داد نوشته خواهد شد و به زودی با اولین مطلب شروع خواهد شد.

میم.کیوان

چراغ

abelard — Sat, 10 Sep 2011 20:15:00 GMT

چراغی می افروزیم

ـ در تیرگی خویشتن ـ

چشمان تو روشنایی را می بیند

من ...

چشمان تو را می بینم

و سایه هایمان یکی می شوند.*

*از میم .کیوان

* تقدیم به دوستی که این شعر را احیا کرد . چرا که خودم هم این شعر مادر مرده رو فراموش کرده بودم.

من و تو

abelard — Tue, 21 Jun 2011 18:45:00 GMT

کارگردان کات می دهد

اما من و تو

بازی را جدی گرفته ایم

تو با وحشت مرا می نگری

و من لب های خون آلود تو را

<مربع>

کارگردان کات می دهد

ولی ما ادامه می دهیم

یکی به نفس زدن می افتد

نفس دیگری به شماره می افتد

یکی مان ساکت می شود

قلب دگری به شدت می زند

<مربع>

همه چیز تمام شدنی است

حتا نگاه پر سوال شما خوانندگان

کارگردان کات می دهد

اما من و او

بازی را جدی گرفته ایم.*

* از میم کیوان

میل جهان

abelard — Wed, 20 Apr 2011 18:38:00 GMT

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد

هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد*

*شعری از حافظ مناسب حال یک سرباز از آموزشی برگشته پس از مشاهده مجدد اجناس مونث.

یادداشتی برای یک ایلیاتی غمگین

abelard — Thu, 10 Mar 2011 20:33:00 GMT

این پست در ستایش یک وبلاگ و یک وبلاگ نویس آشنا نوشته شده. وبلاگنویسی که خود را یک ایلیاتی غمگین می نامد.

وفتی یه نفر با وجود تاهل و داشتن دو تا بچه و اجاره نشینی توی تهران و حقوق کارمندی و هزار جور مکافات دیگه توی دهه چهارم زندگیش تصمیم میگیره وبلاگ شخصی راه بندازه. یا داره شوخی میکنه یا جو گیر شده دیگه. گزینه ی دیگه ای هم مگه هست؟

وقتی به من گفت میخواد وبلاگ بزنه. گفتم کاری نداره سنگ مفت گنجشک مفت. وبلاگ مجانیه و قالبش هم مجانی .بعد از یه مدت گفت یه آدرس اینترنتی خریده. فهمیدم قضیه جدیه. یه روز زنگ زد و گفت یکی رو پیدا کرده که با یه مبلغ مناسب واسش قالب طراحی کنه. خواستم بگم جو گیر نشو فضای مجازی اونقدر هم جذاب نیست. خوب شد که نگفتم. بعد زنگ زد برای اسم وبلاگش مشورت کنه. اسمی که خودش انتخاب کرده بود رو گذاشت رو وبش. اسمی که هم اشاره به خودش داشت و هم اشاره به وطنش (جغرافیای زخم خورده) شروع کرد به پست گذاشتن تو وبلاگش . با شعر هایی که همشون تحسین برانگیز هستند . به من گفت تو وبلاگم وبش رو معرفی کنم. بهش قول دادم این کارو بکنم ولی نه به اون زودی که اون می خواست.( هنوز هم فکر می کردم جو گیر شده.) با خودم فکر میکردم آخه مگه زن و بچه حوصله وب گردونی واسه آدم میذاره. الان چند ماه میگذره و پسر عمه من تبدیل شده به یه وب نویس حرفه ای . که فکر میکنم همه باید وبلاگ زیباش رو بشناسن و از خوندن شعر های زیباش لذت ببرن.

حتما با این وب نویس پر توان و جدی آشنا بشید.

جغرافیای زخمی

مدتی این مثنوی ....

abelard — Fri, 04 Mar 2011 12:22:00 GMT

مدتی این مثنوی تاخیر شد

مهلتی بایست تا خون شیر شد.*

ساعت یک ربع به دوازده شبه با پاسبخش که اسمش رامینه به سمت در ورودی پادگان میرم. تا پست رو تحویل بگیرم. رامین داره زیر لب می خونه: پرنده های قفسی /عادت دارن به بی کسی /...

از خودم می پرسم این آهنگ رو چند ساله که نشنیدم. من هم شروع می کنم باهاش می خونم. زیر برف اسفند ماه این آهنگ لذت بی نهایتی داره.

ساعت یک ربع به چهار صبح . پاسبخش جدید از خواب بیدارم میکنه تا دوباره برای نگهبانی آماده بشم.

توی مسیر به خودم قول میدم بعد از آموزشی یه بار دیگه از اول آهنگهای سیاوش رو گوش بدم. همه اون آهنگها حالا برای من نوستالوژیک شدن.

فکر میکنم باید بعد از یه مدت چسبیدن به نامجو و شاهین نجفی و کیوسک خواننده های جدید دیگه باید برگردم سراغ داریوش و ابی و سیاوش .

* یه مدتی به شدت گرفتار بودم. سعی میکنم از امروز دوباره مثله قبل حداقل هفته ای یکبار به روز شم . البته اگه هر هفته مرخصی بدن.

هیچ یک از آنها باز نمیگردند.

abelard — Wed, 24 Nov 2010 18:14:00 GMT

نمی دونم تا حالا شده با یکی از دوستای قدیمیتون بعد از چند سال روبرو بشید. از اون دوستای قدیمی که چند سالی دوست درجه یک شما بودند ولی خب بعدا رفاقتتون کم رنگ و بی رنگ شد. بدون دلیل خاصی.

با بعضی دوستای قدیمی نمیشه دو باره دوست شد چون عوض شدند در حالی که تصور شما از اونا عوض نشده و همون تصوری رو ازشون دارید که مثلا در هیجده سالگی داشتید . با بعضی از دوستای قدیمی هم نمیشه دوباره دوست شد چون عوض نشدند و بعد از این همه سال نمی تونید با اون آدم همون رابطه ای رو داشته باشید که در هیجده سالگی داشتید . چون شما عوض شدید. *

محمد (حسن) از اون جنس آدمایی بود که هرگز عوض نشد. حتا ذره ای با محمد هیجده ساله فرقی نداره. وقتی چند ماه قبل دیدمش من اونو راحت شناختم ولی اون یه لحظه مکث کرد بعد خندید و اومد جلو چند ثانیه تو بغل هم و بعد نیم ساعتی گفتگو تو بنگاه پدرش به من نشون داد که ذره ای عوض نشده .ولی من عوض شده بودم . بعضی از حرفهاشو اگه هیجده سالم بود می فهمیدم ولی الان نمی فهمم. سعی می کنم لبخندی از روی ادب تحویلش بدم و برگردم به دوران دبیرستان و صحبت از خاطرات بی پایان اون دوران و سراغ گرفتن از همکلاسی های سابقمون.**

* البته با بعضی از دوستای قدیمی هم نمیشه دوباره دوست شد چون عوض که نه متاسفانه عوضی شدند.

** میدونم که محمد اهل وبگردی نیست و هیچوقت این پست رو نخواهد خوند ولی من با نوشتن این پست کمی آروم شدم.